Yuvarlak Masada Zaman

 

                                                             

            Hayat, aslında büyük bir yuvarlak masa gibi. Başlangıcı ve sonu belli olmayan, her yerinden başka bir manzara görülen bir masa… Herkesin oturduğu yeri farklı, baktığı yön başka. Ama hepimiz aynı masadayız, aynı döngünün içindeyiz. Bu masaya doğduğumuz anda oturtuluyoruz. Önümüze neyin konacağı, kimin yanımıza oturacağı, ne zaman sessiz kalıp ne zaman konuşacağımız zamanla şekilleniyor. Kimimiz bu masada aceleyle yemek yer gibi yaşarken, kimimiz tadını çıkararak, her lokmada bir anlam arıyor. Ama masa dönmeye devam ediyor; zaman, bu masanın görünmez çarkı gibi hep hareket halinde. 

        Yuvarlak masa dediğin, kimseyi köşeye sıkıştırmaz. Ama aynı şekilde kimseyi baş köşeye de oturtmaz. Herkes eşit uzaklıkta merkeze. Bu yüzden kimse hayatın tam merkezinde değil aslında; sadece o merkeze ne kadar yakın hissettiğiyle yaşıyor. Kimi kenarda oturduğunu düşünüp hayıflanıyor, kimi merkezde olduğunu sanıp gururlanıyor. Oysa masa dönüyor, yerler değişiyor, insanlar gelip gidiyor. Bazen masada sessizlik olur. Herkes kendi iç sesini dinler. O anlar değerlidir. Hayatın anlamı gürültüde değil, duraksamada saklıdır. Bazen de masa kalabalıklaşır; yeni insanlar gelir, bazıları kalkar, bazılarının ise sadece sandalyeleri boş kalır. Onlar gitmiştir ama yerleri hep bellidir. Hayatın zamansızlığı işte tam da burada gizlidir: Bu masa ne bir sabah başlar ne de bir gece biter. Zaman, bu yuvarlaklığın içinde kendini kaybeder. Saatlerin, takvimlerin hükmü yoktur burada. Sadece anların anlamı vardır. Bir bakış, bir cümle, bir dokunuş… Hepsi masaya bırakılan küçük notlar gibi. Ve işin en ilginç yanı şu: Bu masada ne kadar uzun oturduğun değil, oturduğun sürede ne paylaştığın önemli. Çünkü masa nihayetinde sadece bir semboldür; önemli olan çevresindeki insanların sana kattığı ve senin onlara bıraktığın izdir.