Bir Zaman

    

        Her hikâyenin anlatılacak bir zamanı vardır. Eğer anlatılmazsa insanın yüreği hep o sırrın hapsinde kalır. Ne gökyüzü aynı kalmış ne çağlayan ırmaklar… Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız, yalnızlığımızın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız. O ki Bir uzak deniz kıyısında dünyaya bakıp şaşırmaktadır. Sisli bir geçmişe, kuru ekmeğe yabancı olmayan ağız; keser sapını dut ağacı kütüklerinde büyütmüştür. Her vuruş, bir kayık bordasıdır. Her vuruş bir kürek. Dünya rüyaların içinde bir rüyadır. Ya gerçekleşir ya da öylece kalıverir. Çiçek solar, güneş batar, yağmur ıslatır, süt ekşir, insan unutur. Yasemin çiçekleriyle bezeli, uzun duvarların arkasına saklanan hoş bir bahçe de düşünen bir insana yakışır biçimde özenle ilgilenilmiş her şeyi yerli yerinde cennetten bir köşeye dönüştürülmüştür. İsteyen herkesle seve seve bölüşeceği bir aydınlık, bir umut var içinde gece koyusu gözlerinin içinde kaybolmuş bir tekne telaşıyla batıp çıkarken, Kaç kez alabora olmuştu bilinmez. Hangi ırmaklarda, denizlerde, okyanuslarda, derelerde yol almıştı hiç sormadan. Penceresiz evler gibiydi yüreği belirsiz, titrek bir damlacık işte. ilk yıldızın uzay ışığı gibi. Düşünmüş, hayal etmiş, tamamlanmış ya da tamamlamamış olduğum ne varsa bütün hepsi gök ve su kadar saf, imgesiz ve heyecansız, derin duygular; uzaklarda eğriler çizen, kıyıya yaklaştıkça yeşile dönen, saydam tirşe tonlarının yanıp söndüğü, titrek mavi bir deniz. Nihayet pes eden binlerce kararmış kumlar gibi. Aslında varlığımın büyük kısmını yazdığım metinler oluşturur. Kendime noktalama işaretleri serpiştirip kelime öbeklerini bestelerken düşlerimde hep canlı kalan çiçeklerden deliler gibi insanlara taçlar takarım. Bir susup bir başlayan sesler ortasında insan hayatına yabancı hayatın kendine dair bilincin dışında bize kalan kocaman uygarlıklar kurarım. Zihinsel varlığımla bilincin bu yarım tonları; kendimize karşı giderek karanlığa gömülen ıssız kırların uyandığı duygulara kapılırız. Kader bana münasebetsizce bir iş bir bakıma, fazla mesai yüklemiş gibi. Kaderin bana bir muziplik yaparak sevdiğime, üstelik benimde gerçekten sevildiğime inandırdığı bir gün. Aklım gibi coşkularım içinde bizzat iradem içinde hatta hayata dair her şey için geçerli bir gün geçerli bir zaman…