Yaşlı Çınar Ağacı

 

Her yağmur damlası ile doğada ağlayan, ıskalanmış hayatımdır diyerek haykırır Yaşlı Çınar Ağacı. En Çokta İnsanı merak eder. Çeker yapraklardan şemsiyesini uzun uzun insana bakar. Düşüncelerinin yapraklarından taşmasına izin vererek sıradan hayatların sıradan öyküsünün dizildiği rengarenk uçurtmanın bir ipi oluverir. Zamanın derin acısıyla bir vakitler olduğum bir daha asla olamayacağım her şey benim olmuş diyen ölümlü insana kapalı kapıların dilsizliği ile maziden koca bir dal kopmuş gibi gövdesini hoplata hoplata gülüverir. Bütün gün günüme bütün güneş düşse de başkalarının kahramanı olan insan kendi hayatının kurbanı olur diyerek en büyük günahkarların hikayelerini dinlemekten nöbetçi acil doktoru olduğunu söyler. Huzur istiyormuş o da herkes gibi. Sahiden ne oldu inançlar, öğütler, tembihler, telkinler…Kalbi ne zaman ve nasıl sustu? Yavaş Yavaş insanlı dünyanın yan yana var olduğu varlıkları temsil eden gölgelerin arasında varlıkların sadece birer gölge olduğu yerlerde, sesler duyarak ama doğru dürüst göremeyerek gerçekten ezeli zamanın sonsuz uzayı karşısında bütün bunların var olabilmesini giderek kavrayamaz olmuş. Kendisini katıksız bir boşluk, bir varlığın mekanı, ışığın ılık bir anısı, karanlık bir bilinç gibi sessizliğin doruğunda ne hissettiğini ne olduğunu bilmez olmuş. Fırtınanın yükseldiği, sokak gürültülerinin yükseldiği yapayalnız bir sesle konuştuğu günlerde solgun karanlık ansızın dünyanın doğusundan batısına ilerleyen yankılar uyandıran çatırdıların kargaşasıyla titredi. Amansızca yağan yağmurun  iç karartıcı sertliği havadaki siyahlığı iyice koyulaştırdı. Sonra sipsivri bir medeni ışık demeti insan bedenlerinin sakinliğinde  bir gedik açtı. Bu buz gibi irkilmenin üzerine bir ses taşı sağa sola çarparak yuvarlanarak katılaşmış sessizliklere bir çığır açtı. Yağmurun sesi küçülerek daha yenik bir sese dönüştü. Sokağın gürültüsü de kaygı verecek kadar azalmıştı.Ansızın havaya muhteşem bir aydınlık saçıldı.Hem evlerde hem de beyinlerde derken beyinlerde çınladı katil hızarın sesi. Kesilen onun gövdesi değildi. Kesilen geçmişle bağı kesilen insanın sesiydi. Artık Yaşlı Çınar ümitle yeşeremeyecek hazanda yaprak dökemeyecekti. Susamışlara gölge veremeyecekti. Beyinlerindeki ışık demeti olan  İnsanların dillerinde;  mazisinden koca bir dalın kopacağı ve bir daha onun gölgesinden geçemeyecek olmanın hüznü seslenecektir…