İnci Mercanı

                             

  

İnsan değer verdiği şeylere gözüyle bakar, yüreğiyle taşır. Güzel değil, İğrenç değil, tatlı değil, acı değil, Kan değil, kemik değil, Ferah değil, hiçbir şeye benzemez insanın iç kokusu. Bu koku onca yol var ya hani, haritalardan taşan, yürüdüğümüz, geçtiğimiz, gitmek için can attığımız, onca yer var görüp görmezden geldiğimiz, bir daha gelelim dediğimiz her mekanda üzerimize sinen bu koku; kızmış sönmüş yalnızlığımıza sadece o yaşamın belirgin sesi duyulur içten içe. Hissedersiniz ya hani insanların göz göze geldiği o anda dirilerin rüyası sonsuz değil derken ölülerin öyküsü ebedi demeyi. Kim bilir hiç bitmeyecek, hiç geçmeyecek denen nice meseleler bir günde yok oluvermiştir. Sisli bir akşamüstü ağaçlı bir yerde denizin sesinin usul usul içinize estiği o anda İnci mercan bana doğduğun yerleri değil, Güneş olup doğduğun yerleri anlat dedi. Dünyanın bütün ağaçları teker teker sarı çiçekleri bir kuşluk vakti batmakta olan günde acımış susamış kurumuş bir dudak edasıyla kırılmış bir kıyıya vurdu. Önce Karanlık selamladı beni. Daha sonra en yakın dostum deniz. İnci Mercanı kahkahalarını  denizin içinden atarken içinde bir yudum bahar, bir yudum şiir, bir yudum hayal vardı. Birbirine karışan deniz ve inci mercanı kendine has kokusunu gizli saklı bir ırmak gibi dalga dalga bir romanın içinde bir bulutun elinden gökyüzünü evire çevire tüm dünyaya haykırıyordu. Denizin içerisine dalan kürkçü dükkanındaki korkmuş leylek sürüsüne bir bilge gibi sessiz ve derinden hatıralarımızın ayaklarına taş bağlayıp derinliklere batırırken balıklar bu hatıralara dayanamayıp denizin tuzunu veren gözyaşlarını tutamadılar. Özlemini soluduğu, sevgisini koruduğu, huzurlu güzelliklere mutlu zamanlara koştuğu, rengarenk mercanların arasındaki İnci mercanı; dişi süt, nefesi çocuk, gönlü bol, avazı hür, makamı hep hicaz, binlerce acılı hatıralar barındırmış; afilli, fiyakalı ve  şıklığına düşkün…