Kelebeğin İsyanı

Yaşanmış olsun istediğimiz anlar vardır. Ahlarımız, vahlarımız, keşkelerimiz... Daha fenası yaşanmasını istediklerimiz. Kaygılarımız, dualarımız, hayallerimiz... Ülkü Tamer bir şiirinde, "Uçakları nedeyim, gökkuşağı gönder bana." derken bir şeyler anlatmak ister. Okumak, sevmek, sevilmek, unutmak, hatırlamak, hüzünlenmek... Bütün bu eylemler ancak hürriyet içinde gerçekleşebilir. Dışarıda bir bulut gökyüzünde süzülüp güneşin önünü kapatsa da ömrü kısa renkli kelebekler kambur aşk hikayeleri gibi çizdiği yol, bilmediği istikametleri beyhude seferleri yorgun omuzlarında arzu doldurmuşçasına ömrün ortasına varmak gibi usul usul günbatımına doğru öğlece koyulur. Kolyeli kanatlarını açmadan önce öyle tepeden öyle kendini bilmeden gerdanına gül takan umutla ileriye hep ileriye büyük maceralar peşinde koşan yaşanacak bir yaşam için uçar. Altında nefes alıp verdiği gökyüzü, yokluğuna boşluğuna rağmen O anın tarifi pek zordur, bilirsiniz işte. Gökyüzünün harfleri olan yıldızlarla bize iyi ve kötü şeyleri bildirir. İçinde bir yudum bahar birazda huzur olsun diyerek uzakları ve tuzakları seven insan parantez içine alınmış bir mutluluk ile delik deşik etmiş ömrünü Yarının ne getireceğini, yarın olmadan bilmeden ardından sürüklüyor. Sessiz sedasız duymadan dinleyip gözlerimizin önünden taşkın sularımızda bir çağlayan sesine dönüp yüreği sürekli çiğnenen bir yol gibi biraz öfke biraz umut ve acılara köprü kuruyoruz. Dağ gibi bir zaman yığınını gerçeklerden kaçarak çiçeklere bakmasını bilmediğimiz gibi kendimize de bakmasını bilmiyoruz. Uçurtma bir kelebeğe takıldı. Her bir dişil ve eril notalardan oluşmuş harf gemisinden inen nefesiyle bir düş tohumunu iliştirdi.Önce kaderine ortak etti sonra da ömrüne…