Bir Kâğıt Kesiği Sızısı Kalmış Aklımda.

Şu yirmi birinci asır öyle tuhaf ki, kimse ne istediğini bilmiyor. Şükür ki pek çok şey ters gitmesine rağmen; iyi insanlar, yazarlar, şairler, sanatçılar derken küçük dostlarımız hayvanlarda bu yılları küçük bir tebessümle karşılamamıza imkan tanıyor. Ercan Kesal, "Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız, yalnızlığımızın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız." diyor ama aynı zamanda Shakespeare, "Dünya dinleyenler için bir şarkı söyler." der. Yani Yaşamın sürüklediği olaylar ve objeler ters sirkülasyonlar yapıp tamda yaşamı iyisi ile kötüsü ile bir bütün halinde görmemizi sağlıyor. Bu sözcükleri sıralarken öyle duygu yüklüyüz ki bir anda bir kağıt parçası birilerinin elini keserken ufak bir tebessümle Akıl alır gibi değil! diyerek kendine kızıyor. İnsan, öyle sıradan sebeplerle kedere boğar ki kendini diyor ve başlıyor kendisi  ve aklıyla olan kavgasına...Düş işi kayıklar yapıyor kendine. Hayal ediyor. Kırık bir aynanın ardından hayatının içine tepe taklak dalıyor. Oysa beklemeyi bilemiyor. Her hikayenin anlatılacak zamanı gelmeden öyle dolu dizgin  bilinçsizce ve hesap yapmadan başka yaşamlara dalıyor. Her şey üst üste gelmiştir, kentin en geniş caddeleri artık daralmıştır, ufacık binalar bir anda devleşmiştir, bütün kalabalıklar sessizce terk etmiştir...